Hoe de kapotte dynamo mijn leven verpestte

Had ik die dag maar gewoon licht op mn fiets gehad, dan was ik je nooit tegengekomen. Dan hadden jouw ogen me niet gegrepen en tot op de dag van vandaag vastgehouden. Dan was ik nooit van je gaan houden. Toen, die botsing, midden in de nacht in Betondorp. Het heeft mijn levensloop veranderd.
Het is alweer 20 jaar geleden, ik zat nog strak in mn vel en ging dagelijks naar de kraakkroeg in de buurt, waar ik als vrijwilliger werkte en dus meer dronk dan de gemiddelde bezoeker en altijd tot het laatste bleef. Ik fietste naar huis en opeens was jij daar, op je ligfiets, in mooie kleuren geschilderd. Volgens mij waren het de kleuren van de Marokkaanse vlag. Je kwam zo snel op me af, ik riep “kijk uit mafkees” maar het was al te laat, we lagen op de grond, je keek me aan en zei “Ik heet geen Kees, ik ben Badr”. Je raapte onze fietsen op, trok me overeind en gaf me een kus op mn voorhoofd. Je woonde om de hoek en bood me je bank aan, ik was zo lam, vies, koud en mn fiets was stuk dus ik nam het aanbod aan.
We spraken elkaar sindsdien vaak, thuis, in het park en bij de roeiclub. De daadkrachtigheid straalde van je af als je in je marokkano over het water zweefde. De zon weerspiegelde in het zweet dat over je mooie lijf naar beneden rolde. We spraken over het leven, jij liet me inzien hoe zinloos ik bezig was, elke dag drinken om het leven en de verantwoordelijkheden niet onder ogen te komen. Elke dag met een halve kater de nodige dingen doen om dan tegen een uur of vier een joint op te steken en ‘s avonds de kroeg in te duiken. De losbandige seks uit die tijd bracht me niets, net als de drank en de gezelligheid was schijn. Ik ging steeds minder naar de kroeg en vaker naar jou, ik merkte dat mijn angst om alleen te zijn me stuurde. Dat ook de relaties die ik soms had mijn leven geen invulling konden geven.
Ik was een paar jaar jonger dan jij, ik was pas 24 en heel naïef, je leek zo wijs en in balans. Ik voelde dat ik van jou veel kon leren. Je was ook mysterieus door je zwarte kleding en mascara. Ik was voorheen een fan van kleurige kleding en make-up droeg ik niet. Langzaam vervaagde alles. Mijn eigen mening, de kleding die ik droeg, mijn humor. Ik werd heel serieus en las boeken over het vinden van de innerlijke geest.
Je vertelde vaak over het dorp waar je vandaan kwam, de prachtige omgeving, de zuivere lucht, de simpele mensen die zo wijs waren. Het water zou zoet zijn en de temperatuur optimaal. Het zou er niet regenen maar toch groen zijn, het eten vers en gezond. Op een dag zei je dat je er naartoe ging en vroeg me mee. Ik had je niet moeten geloven, bij je belofte over geen regen en toch groen had ik met mn verstand kunnen bedenken dat zo’n land een fabeltje is. Maar je was mijn profeet en ik ging mee.
Na een aantal lange dagen reizen kwamen we per kameel aan in het dorp. Je wilde per sé je ligfiets mee dus we huurden een extra kameel. Het was een wonderlijke plek, je dorp, dat is wel waar. Het dorp lag in een oase omringd door kilometers woestijn.
We kregen vier kinderen. Mijn lieve baby’s. Zij hebben me door die tijd heen gesleept, want ik kon niet meer weg. Vijftien jaar heb ik daar gezeten. Ik had nooit kunnen bedenken dat jij het hele drop massaal zelfmoord wilde laten plegen. Gelukkig kwam mijn familie achter de locatie en zij zijn me komen halen, de kleinste twee kinderen heb ik meegenomen, de oudsten wilden niet. Tot op de dag van vandaag vinden ze me verraders.
Na het boek dat ik schreef over mijn ervaringen ben je opgepakt. Nu zit je een lange straf uit, er zijn veel lichamen gevonden. In je cel lees je deze brief nu, dit zijn mijn gedachten over onze geschiedenis.
Ik hoop dat het water daar zout is, je eten lauw of koud is, en je celmaat heel erg fout is.
En dat het er heel erg stinkt.
Ik ga in ieder geval een koud biertje drinken in de kroeg.